Ciudad Perdida (Verloren Stad)

Tickets en tours: alle opties

Bezoeken op eigen houtje zijn niet toegestaan. Elke tocht is een trektocht met gids, verkocht door een van de weinige bureaus die de autoriteiten in overleg met de inheemse gemeenschappen een vergunning hebben gegeven, en de prijs is gereguleerd, met weinig verschil tussen de aanbieders. Inbegrepen zijn het vervoer van Santa Marta naar het beginpunt, de toegangsprijs, een inheemse of lokale gids, een kok, alle maaltijden, drinkwater en bedden of hangmatten met klamboes in gedeelde kampen. Muilezels dragen het eten, maar uw eigen tas draagt u zelf. Verzekering en fooien zijn meestal extra.

De belangrijkste keuze is de duur. De klassieke route duurt vier dagen, twee heen en twee terug over grotendeels hetzelfde pad. Een versie van vijf dagen maakt elke etappe korter en voegt vaak een stop bij een inheems dorp toe, terwijl een optie van drie dagen de route in zeer lange dagen samenperst. Een paar bureaus bieden een alternatief pad vanaf een ander beginpunt aan, en sommige vertrekken vanuit Minca in plaats van Santa Marta. De groepsgrootte verschilt, dus vraag met hoeveel mensen u de gids deelt en of er een Engelstalige tolk met de groep meegaat.

Voor de meeste mensen is de tocht van vier dagen de juiste keuze. Kies vijf dagen als u geen geoefende wandelaar bent of tijd met de gemeenschappen wilt doorbrengen, en drie alleen als u zeer fit bent.

Korte geschiedenis

De Tairona bouwden Teyuna rond 800 n.Chr., zo'n zes eeuwen vóór Machu Picchu, als politiek en ambachtelijk centrum in de vallei van de Buritaca. Op de terrassen woonden mogelijk tussen 2.000 en 8.000 mensen. De Tairona vertrokken in de 16e eeuw, na decennia van handel en conflict met de Spanjaarden. De gemeenschappen van de Kogi, Wiwa en Arhuaco, hun nakomelingen, hielden de plek geheim, en de buitenwereld hoorde er pas in 1972 van, toen schatzoekers haar vonden en gouden voorwerpen op de zwarte markt belandden. Het Colombiaanse Instituut voor Antropologie bereikte de stad in 1976 en restaureerde haar tot 1982. Het toerisme stopte na een ontvoering van buitenlandse wandelaars in 2003 en werd in 2005 hervat. De site staat op de voorlopige UNESCO-lijst van Colombia.

Bereikbaarheid

Santa Marta is het vertrekpunt. De stad heeft een vliegveld met vluchten uit Bogota, Medellin en andere steden, en zowel de strandwijk El Rodadero als de oude stad zijn geschikt als uitvalsbasis. De tochten beginnen met een jeeptransfer van twee tot drie uur vanuit Santa Marta, deels over onverharde weg, naar El Mamey, ook Machete Pelao genoemd, waar de lunch wordt geserveerd voor de eerste middag op het pad. Sommige bureaus halen u op in Minca of Palomino. Laat grote tassen achter in uw hotel of op het kantoor van het bureau; de meeste bewaren ze voor wandelaars. Op de laatste dag bent u laat in de middag terug in Santa Marta.

Regels en wat u meeneemt

Bezoeken zijn alleen mogelijk met een erkende gids, en de inheemse autoriteiten kunnen delen zonder aankondiging afsluiten. Beklim geen verboden terrassen, verplaats geen stenen en neem niets mee van de site. Neem lichte wandelschoenen of laarzen mee die nat mogen worden, sandalen voor de rivierovergangen, een regenjas, een zaklamp, sterk insectenwerend middel, zonnebrandcrème en droge reservekleding in plastic zakken. De kampen hebben douches en toiletten en verkopen drankjes en snacks, maar alleen tegen contante betaling.

Beste reistijd

De tocht loopt het hele jaar, behalve tijdens een jaarlijkse sluiting van twee tot vier weken die de inheemse autoriteiten vaststellen voor ceremonies en rust, de laatste jaren in september of oktober. Regen is de belangrijkste factor. De droogste periode loopt ongeveer van december tot maart, met stevige paden en lagere rivieren, al is dit ook de drukste tijd, vooral rond Kerstmis, Nieuwjaar en Pasen. Van april tot juni komen buien vaker voor, en oktober en november zijn meestal de natste maanden, wanneer rivieren kunnen stijgen en de modder diep wordt.

De hitte is constant, met vochtige dagen rond 30 graden en koelere nachten in de buurt van de stad. Groepen vertrekken elke ochtend vroeg om in de koelere uren te lopen en bereiken het kamp in het begin van de middag, vóór het gebruikelijke middagonweer. Het bezoek aan de terrassen vindt plaats op de ochtend van de derde dag en begint kort na zonsopgang, wat het beste licht en de minste mensen oplevert. Plan daarna minstens één rustdag in Santa Marta.